Przełomem Dunajca - Stary Sącz - Zakopane

Wyruszyliśmy ze Starego Sącza, do którego dostaliśmy się zupełnie spontanicznie. A skoro już tu jechaliśmy, jedynym planowanym punktem było Zakopane - aby stamtąd pociągiem wrócić do Warszawy. Już w Starym Sączu, poszukując sklepu z częściami rowerowymi, spotkaliśmy rowerzystę, który jednośladem przemierza całą Europę. Wskazał nam parafię w Krościenku i tamtejszego proboszcza - miłośnika tripów rowerowych - jako osobę, z którą warto się zapoznać. Wyruszyliśmy wzdłuż Dunajca. Trasa jest o tyle przyjemna, że cały czas jest delikatnie pod górkę, bez stromych podjazdów, a wilgotne, chłodne powietrze znad rzeki doskonale chłodzi w upalny dzień. Przejeżdżając przez Łącko podjęliśmy próby odnalezienia jakiegokolwiek punktu dystrybucji słynnej śliwowicy. Niestety bezskutecznie (tu chyba trzeba mieć znajomości...). Do Krościenka dojechaliśmy już w nocy - przywitał nas ładnie oświetlony most. Niezwykle uprzejmy ksiądz przyjął nas i przenocował, nakarmił i wskazał dalszą drogę. Dalsza trasa nad Dunajcem - od Szczawnicy do Czerwonego Klasztoru - to szutrowa ścieżka położona nad samą rzeką. Wspaniałe widoki i niezapomniane wrażenia z jazdy wąską, krętą, szutrową ścieżyną na krawędzi przepaści. Dalsza trasa jest już trochę trudniejsza - zdarzają się dosyć strome i długie podjazdy. Jazdę utrudniał nam nieustający, a wręcz coraz silniejszy deszcz. Droga przez Gronków, Szaflary, po Biały Dunajec, wiedzie mało ruchliwymi wiejskimi drogami. Nieco gorzej sytuacja wygląda na Zakopiance. Droga bardzo ruchliwa. Cały czas równomiernie pod górę. Mijamy Zakopany, kierując się do hotelu Marymont w Kirach. Jeszcze kilka podjazdów i jesteśmy na miejscu, wyczerpani na tyle, że nie skorzystaliśmy z zarezerwowanej wcześniej sauny. Kolejnego dnia powrót tą samą trasą do Zakopanego, na dworzec PKP. Po drodze jeszcze Krupówki. I tak z wypełnionymi po brzegi reklamówkami serów wszelakich, zakupionych na jednym ze stoisk, opuściliśmy stolicę Tatr.